Gedelegeerd Besluit (EU) 2024/1441 van de Commissie van 11 maart 2024 tot aanvulling van Richtlijn (EU) 2020/2184 van het Europees Parlement en de Raad door de vaststelling van een methodologie voor het meten van microplastics in voor menselijke consumptie bestemd water (Kennisgeving geschied onder nummer C(2024) 1459) (Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Richtlijn (EU) 2020/2184 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2020 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water1, en met name artikel 13, lid 6,
(1) Er wordt algemeen erkend dat het vrijkomen van kunststoffen in het milieu en de fragmentatie ervan leidt tot de alomtegenwoordigheid van zeer kleine fragmenten van polymeren, die onoplosbaar zijn in water, zeer langzaam worden afgebroken en die levende organismen gemakkelijk kunnen binnenkrijgen.
(2) Deze kleine kunststofdeeltjes, die doorgaans microplastics worden genoemd, zijn niet alleen wijdverbreid in het milieu, maar zijn ook aangetroffen in voor menselijke consumptie bestemd voedsel en water en mensen kunnen deze deeltjes binnenkrijgen. De potentiële effecten van de ingestie van microplastics op de menselijke gezondheid hebben aanleiding gegeven tot bezorgdheid, maar de huidige gegevens over deze kwestie bieden beperkt overtuigend wetenschappelijk bewijs over de schadelijke effecten van microplastics op de menselijke gezondheid, aangezien de beschikbare informatie over de biologische effecten van en de blootstelling aan microplastics zeer beperkt is.
(3) Microplastics zijn zeer heterogeen, aangezien zij zeer uiteenlopende afmetingen, samenstellingen en vormen hebben, uit een of meer verschillende polymeren kunnen bestaan en additieven kunnen bevatten, en aangezien hun fysisch-chemische kenmerken veranderen naarmate zij worden afgebroken. Deze diversiteit maakt de opsporing, identificatie en kwantificering van microplastics zeer complex.
(4) Wat de blootstelling aan microplastics betreft, is het noodzakelijk om een beter inzicht te krijgen in het voorkomen van microplastics in de hele toeleveringsketen van voor menselijke consumptie bestemd water, door middel van kwaliteitsborgingsmethoden en geharmoniseerde rapportagecriteria, en om de concentratie, vorm, grootte en samenstelling van de microplastics te bepalen.
(5) Op grond van artikel 13, lid 6, van Richtlijn (EU) 2020/2184 is de Commissie bevoegd om een methodologie voor het meten van microplastics vast te stellen teneinde deze op de in artikel 13, lid 8, bedoelde aandachtstoffenlijst te plaatsen zodra is voldaan aan de voorwaarden van die bepaling. Overeenkomstig artikel 13, lid 8, vijfde alinea, van Richtlijn (EU) 2020/2184 moeten de lidstaten de in de aandachtstoffenlijst opgenomen stoffen of verbindingen monitoren.
(6) De Commissie heeft gepubliceerde studies met betrekking tot het meten van microplastics in drinkwater geëvalueerd om het volgende vast te stellen: 1) de methoden die worden gebruikt om microplastics uit drinkwatermonsters te scheiden en te verzamelen; 2) de analysetechnieken die worden gebruikt om microplastics in de verzamelde monsters te identificeren en te kwantificeren; 3) de prestaties en beperkingen van de gebruikte analysetechnieken, en 4) de hoeveelheid, grootte, samenstelling en vorm van de microplastics die in de verzamelde monsters worden aangetroffen, teneinde de meest geschikte analysetechniek te bepalen.
(7) De analysetechnieken die in deze studies werden beschreven, kunnen worden onderverdeeld in twee verschillende categorieën: 1) infrarood- of Raman-microspectroscopiemethoden, waarmee het type polymeer in afzonderlijke deeltjes kan worden geïdentificeerd en aanvullende informatie kan worden verstrekt over de grootte en de vorm ervan, en 2) thermoanalytische methoden, waarmee de polymeren in een monster kunnen geïdentificeerd en de totale massa van elk polymeertype kan worden gekwantificeerd. In het geval van infrarood- of Raman-microspectroscopiemethoden is de identificatie van de samenstelling van polymeren gebaseerd op een vergelijking van de spectra van deeltjes met een bibliotheek van spectra van bekende polymeren. De laagst detecteerbare deeltjesgrootte waarbij identificatie van polymeren nog mogelijk is, is afhankelijk van de methode (infrarood of Raman) en het gebruikte instrument. Bij thermoanalytische methoden moet de identificatie van de samenstelling van polymeren worden gebaseerd op een vergelijking van de afbraakproducten als gevolg van thermische ontleding van die polymeren met een bibliotheek van massaspectra van pyrolyseproducten van bekende polymeren. Voor de kwantificering van geïdentificeerde polymeren is voor elk polymeer kalibratie nodig. Met alleen thermische analysemethoden kan geen informatie worden verkregen over het aantal, de grootte of de vorm van de deeltjes. Bij thermoanalytische methoden is er geen intrinsiek lagere detectiegrens voor de deeltjesgrootte, maar zij worden beperkt door minimumwaarden voor massadetectie.
(8) Het gerapporteerde gehalte aan microplastics in drinkwater varieerde van 0,0001 tot 440 deeltjes per liter, maar gegevens uit Europese studies hebben voornamelijk betrekking op een lager concentratiebereik. Deze lagere concentraties kunnen nauwkeuriger worden gedetecteerd met infrarood- of Raman-microspectroscopiemethoden dan met thermoanalytische methoden.
(9) Voor de identificatie van polymeren met behulp van de in overweging 7 genoemde technieken moet een vergelijking worden gemaakt met bibliotheken van spectra van bekende polymeren. Microplastics kunnen uit een zeer breed scala aan polymeren, copolymeren en additieven bestaan; er kan niet worden gegarandeerd dat bibliotheken van spectra alle mogelijke varianten bevatten. Daarom moet een pragmatische benadering van monitoring bestaan uit het analyseren en detecteren van de aanwezigheid van een kleinere groep specifieke polymeren waarvan bekend is dat zij algemeen voorkomen in het milieu en in voor menselijke consumptie bestemd water. Indien daarnaast de identiteit van deeltjes van andere synthetische polymeren eenduidig met de analysemethode wordt vastgesteld, moeten deze ook worden geregistreerd.
(10) Na raadpleging van de lidstaten heeft de Commissie deskundigen op dit gebied aangewezen om de informatie uit gepubliceerde studies aan te vullen en sturing te geven aan de ontwikkeling van de meest geschikte methodologie voor het meten van het concentratiebereik van microplastics waarvan in het drinkwater in Europa het meest waarschijnlijk sprake is.
(11) De monsters moeten representatief zijn voor het voorzieningssysteem van voor menselijke consumptie bestemd water en moeten waar mogelijk volgens gestandaardiseerde procedures worden verzameld.
(12) Aangezien er voor het brede scala aan polymeertypen, -vormen en -concentraties beperkingen en moeilijkheden zijn bij het verzamelen van gegevens over microplastics in voor menselijke consumptie bestemd water, en aangezien de monitoring van microplastics een nieuwe maatregel is en het bemonsteren, analyseren en documenteren van gegevens administratieve en financiële lasten met zich meebrengt, moet de methodologie voor het meten van microplastics evenredig, passend en kostenefficiënt zijn.
(13) Daarom moet de methodologie flexibel zijn wat betreft het gebruik van verschillende bemonsteringsapparatuur, instrumenten en technieken voor gegevensanalyse en -verwerking, op voorwaarde dat deze voldoen aan bepaalde eisen voor het verzamelen en identificeren van microplasticdeeltjes en -vezels binnen een specifiek groottebereik.
(14) Gezien de complexe en veelzijdige aard van de informatie die wordt verkregen uit de analyse van microplastics in voor menselijke consumptie bestemd water (concentratie, samenstelling, grootte en vorm van microplastics), moet een pragmatische aanpak worden gevolgd om de complexiteit van de gegevens te beperken door microplastics in te delen op basis van vooraf bepaalde grootteklassen, vormcategorieën en samenstellingscategorieën,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
Artikel 1
Artikel 2
-
PB L 435 van 23.12.2020, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2020/2184/oj.
(terug)